submenu

Caro Renckens - 03/03/2021

‘Ik laat me graag verwonderen’

Het feit dat ik al meer dan tien jaar in de Zandloper werk, komt omdat mijn job mij toelaat om zelf uitdagingen te zoeken en omdat de collega’s aanvoelen als familie.’ Aan het woord is Caro Renckens (38). Zij verzorgt de on- en offline communicatie van de Zandloper en coördineert voor vzw ‘de Rand’

Caro Renckens is afkomstig van de stad Hamont-Achel, in het noorden van Limburg. Na haar studies sociaal-culturele agogiek aan de VUB bleef ze in en rond het Brusselse hangen. ‘Ik werk heel graag in de Zandloper. Het contact met mensen, het wisselende takenpakket, het samenbrengen van mensen … spreken me erg aan. Momenteel mis ik wel het contact met het publiek en collega’s. Dat lossen we deels op door elke vrijdag een digitale ‘afterwork’ te doen. Dan babbelen we niet alleen over het werk, maar over alles wat ons bezighoudt. Het Zandloperteam voelt als familie. Daarom is het ook best moeilijk om hen zo lang te moeten missen.’

Voor corona ging Caro ook zelf naar de optredens in de Zandloper kijken. ‘Ik ben nieuwsgierig naar het eindresultaat van de voorstellingen waarvoor ik de communicatie heb gedaan, en ga dus graag kijken. Ook de kookworkshops in de Zandloper met Christophe Vermeiren zijn super. Op één avond leer je één specifiek gerecht kennen. Verder ga ik regelmatig naar musea. Op het gebied van kunst ben ik een alleseter. Ik laat me graag verwonderen.’

 Over de toekomst denkt Caro momenteel niet te veel na. ‘Ik bekijk het van dag tot dag. Corona heeft een soort van mist over de toekomstplannen gegooid, waardoor ik niet ver kan kijken. Ik kan wel dieper en langer kijken naar wat er zich in mijn directe omgeving bevindt. Dat is een andere manier van kijken, maar minstens even waardevol. Het is een dieper en nauwer contact aangaan met jezelf en de mensen die heel dichtbij staan. Ik hoop dat ik dat kan behouden na corona.’

‘Als het kan, wil ik ook weer citytrips inplannen. Dat is echt mijn ding’, zegt Caro. En ook een goed boek laat Caro niet links liggen. ‘Ik lees momenteel Troje, het slotstuk van het mythologische drieluik van Stephen Fry. Ik ben fan van zijn werk. Hij vertelt eigentijds met een cynische noot, waardoor het lijkt alsof je met hem aan de toog zit. Ik ben ook bezig in Ik ben er niet van Lize Spit. Dat is zwaarder dan Troje, maar ik heb dat graag. Boeken mogen ook aanzetten tot reflectie en groei.’

 

Tekst: Joris Herpol
Foto: Tine De Wilde
Uit: zandloper maart 2021