submenu

Jean-Marie Geurts met pensioen - 20/03/2020

Afscheid van de doorkijkdokter

Het was niet onze beste dag toen we met een gebroken sleutelbeen, een verwrongen knie of een nukkige nier de praktijk van dokter Geurts in de De Limburg Stirumlaan bezochten. Maar zo’n radioloog vlakbij was wel handig.

Voor we elders naar onze binnenkant laten kijken, een afscheidsgesprek met de arts die dwars door ons heen kon kijken. Jean-Marie Geurts werd geboren in de inmiddels verdwenen boerderij van zijn grootouders op de hoek van de Robberechtsstraat en Neerhoflaan, en sindsdien heeft hij  nooit verder dan in een straal van twee kilometer daarvandaan gewoond. Alleen voor zijn studies en zijn beroepsopleiding moest hij buiten de gemeente zijn. ‘In tegenstelling tot de meeste Wemmelse jongeren ging ik niet naar het Sint-Pieters- college, maar naar het Atheneum van Koekelberg. Daar geraakte ik meer geboeid door wetenschappen dan door Latijn. Dus ben ik geneeskunde gaan studeren aan de VUB. Toen ik daarmee klaar was, deden juist een aantal nieuwe technieken hun intrede in de radiologie: de echografie, de scanner en de magnetische resonantie. Er was dus veel vraag naar pas afgestudeerde radiologen die die nieuwe technieken wilden aanleren. Zo kon ik meteen met ervaren artsen meewerken. Om me te bekwamen in de mammografie kon ik naar Montpellier. Voor echografie naar de universiteit van Utah in het midden van de VS – een aparte streek waar de mormonen thuis waren.’

Bloedvat op springen

Na die ervaringen en zijn legerdienst ging Geurts in 1983 in Wemmel aan de slag. Het oude rijhuis in de De Limburg Stirumlaan – dat nu terug zal worden gerestaureerd als woonhuis – bleek goed geschikt als privépraktijk. ‘Ik had achteraan ruimte voor parkeerplaatsen en het huis had een hoger plafond dan de meeste nieuwe gebouwen, waardoor ik er mijn toestellen kon zetten. In ziekenhuizen had je als dokter maar weinig contact met de patiënten. Je keek daar vooral naar de radiografische schaduw van hun longen. In mijn privé- praktijk was er meer contact en dat had ik liever. Uiteraard brengen bepaalde technieken investeringen met zich mee die het best renderen door alle toestellen voortdurend te gebruiken. In die zin zijn solopraktijken als de mijne een doodlopend straatje, en is de toekomst aan de groepspraktijken en ziekenhuizen.’

Toch heeft Geurts altijd meer dan voldoende patiënten gehad, ondanks  de evoluties in zijn vakgebied. ‘Maag- en darmonderzoeken gebeurden na verloop van tijd met een endoscopie en dat is een andere specialiteit. Anderzijds breidde het gebied van de echografie zich uit. Sportletsels komen almaar vaker voor, mammografieën zijn inmiddels ook ingeburgerd. In de nabije toekomst zullen door artificiële intelligentie kankers en andere aandoeningen kunnen worden ‘voorspeld’ vooraleer de uiterlijke symptomen optreden. Je moet dan wel opletten voor de grijze zone waarin foute diagnoses kunnen voor- komen. Als je de gevoeligheid van je testen verhoogt, kan het ook gebeuren dat je mensen nodeloos ongerust maakt.’ Toch is het omgekeerde erger. ‘Dat zorgt voor een vorm van stress die met het pensioen is weggevallen: dat je als arts een ernstige ziekte over het hoofd zou zien. Gelukkig is alleen het tegendeel voorgekomen. Dat ik op het nippertje onverwachte diagnoses kon

stellen die voor de patiënten belangrijk waren. Een bloedvat dat op springen stond bijvoorbeeld.’

30 jaar aan het OCMW

Dokter Geurts is de zoon van Jos Geurts, die van 1964 tot 2000 de niet onbesproken burgemeester van Wemmel was. ‘Wij hadden een normaal gezin: mijn moeder was huisvrouw, maar mijn vader was natuurlijk vaak afwezig. Toen hij als scheikundige in de voedselindustrie en in het onderwijs werkte en daarna toen hij in de politiek belandde. Ik zou hem omschrijven als een Realpolitiker. Als je in Wemmel wilde besturen kon je niet voor ofwel Vlamingen ofwel de Franstaligen kiezen, want dan was je verloren. Daar heeft hij op ingespeeld. Hij begon met een overwegend Nederlandstalige lijst waar nadien meer en meer Franstaligen op kwamen.’

Als raadslid (sinds 1984) en voorzitter (van 1986 tot 2013) van het OCMW raakte dokter Geurts ook betrokken bij het bestuur van de gemeente, maar hij hield zich aan zijn onafhankelijkheid.  ‘Als dokter maakte ik immers ook geen onderscheid tussen mijn patiënten, en destijds werden de OCMW-raadsleden niet verkozen maar aangesteld door de gemeenteraad. Toen mijn voorganger Waefelaer overleed, ben ik voorzitter geworden.’

Bij de belangrijkste dossiers uit zijn tijd bij het OCMW vernoemt Geurts de uitbouw van de thuiszorg en het dienstencentrum om ouderlingen zo lang mogelijk uit het rusthuis te houden, en de inspanningen om mensen door sociale tewerkstellingsprojecten en steunmaatregelen uit de werkloosheid te houden. Bij de belangrijkste uitdagingen hoorden de verlaging van de leeftijd voor meerderjarigheid (en dus ook sociale afhankelijkheid) tot 18 jaar, de taalproblematiek die gepaard ging met de migratie uit Brussel en ook de omgang met asieldossiers waarvan de behandeling voor alle betrokken partijen te lang aansleepte. Nog een heikel dossier is dat van de verhuis van de diensten van het OCMW naar een nieuwbouw bij de naar zijn vader genoemde Residentie Geurts. Een verhuis waar hij al lang voor pleitte, maar waarvoor de eerste spades pas nu in de grond zijn gegaan.

Klassiek

Is de pensioengerechtigde dokter klaar voor een leven zonder röntgenstralen en welzijnsdossiers? ‘Zeker. Ik ben muziekliefhebber en ik ben een tijd geleden opnieuw piano beginnen te spelen. Ik lees ook graag. Recent nog De Bourgondiërs van Bart Van Loo en De zeven steden van Violet Moller, over de reis die onze klassieke kennis gedurende duizend jaar heeft gemaakt langs steden als Cordoba, Bagdad of Palermo. Omdat ik vroeger vaak in het donker werkte, heb ik ook altijd graag in de tuin gewerkt. En fietsen doe ik ook.’ Wie de dokter tegenkomt, kan gerust zwaaien, maar mijdt daarbij beter ongevallen met gecompliceerde botbreuken tot gevolg.

 

Tekst: Michaël Bellon
Foto: © Tine De Wilde
Uit: zandloper maart 2020