submenu

Eric Moens organiseert zesde Bikers for Children Day - 01/10/2019

Moto’s met een motto

Voor het gemeentehuis van Wemmel vindt op zondag 6 oktober voor de zesde keer de Bikers for Children Day plaats. In een paar jaar tijd groeide de benefietdag uit tot een evenement waar honderden motoren en meer dan duizend liefhebbers op afkomen.

Wemmelaar Eric Moens is de initiatiefnemer en drijvende kracht achter de motards die kinderen in moeilijkheden een hart onder de riem steken. 

Eric Moens is een bekende figuur in onze gemeente. De tweetalige Wemmelaar is er altijd bij op evenementen. Vaak herken je hem aan zijn lederen jekker die tot de klederdracht van de biker behoort. De man woont hier sinds de jaren tachtig, maar kwam als kind ook al in Wemmel via zijn grootouders die hier woonden. Zijn andere grootouders uit Vorst brachten hem de liefde voor de motor bij. Eric Moens: ‘Ik had mijn eerste motorfiets toen ik vijf jaar was. Mijn grootvader langs moederskant werkte als test- manager bij Honda en gaf me een kleine Monkey. Met die minibike mocht je niet op de baan, maar ik reed ermee rond op de kleine wegen in de bossen in Vorst. Sindsdien is het nooit meer gestopt. Honda, Yamaha, KTM, Husqvarna …  Mijn laatste motor was een Harley,  maar daarmee heb ik een ongeval gehad, waardoor ik nu al een tijd niet meer kan rijden. Binnenkort word ik geopereerd aan mijn rug.’ 

Ondanks het letsel bevindt Moens – Sharky voor zijn bikervrienden – zich nog wekelijks tussen de gemotoriseerde tweewielers. Hij is nog altijd voorzitter van Bikers for Children. Dat is geen motorclub, maar een vzw die hij in 2014 oprichtte en die motor- legende Didier de Radiguès en acteur Bert Huysentruyt als peters heeft.  

Moens: ‘Met Bikers for Children willen we een glimlach toveren op de gezichten van kinderen met een beperking of met problemen in het leven. Ik heb altijd in een omgeving vertoefd waarin mensen elkaar proberen te helpen. Toen ik klein was, zat ik bij de scouts, mijn vader was lid van de Lions Club en voor de afdeling Traumatologie en Revalidatie van het Brugmannziekenhuis organiseerde ik mee de spaghettiavonden.’ 

‘We hebben Bikers for Children opgericht met drie mensen. Nu hebben we tachtig leden over heel België. Van Ieper tot Wallonië, van Brussel tot Limburg. Af en toe rijden we samen met de motor voor ons eigen plezier, maar vaak nemen we ook kinderen mee om zo hun droom waar te maken. Onlangs zijn we op uitnodiging van de stad Brussel met kinderen naar de Zuidfoor getrokken. We kopen ook materiaal aan voor zieke kinderen. Pas nog elektrische wagentjes voor een kinderziekenhuis in Gent, waarmee kinderen van hun kamer naar de operatiekamer of een onderzoek kunnen rijden in plaats van altijd met hun bed te moeten worden verplaatst. Maar we bezorgen ook iPads of computers, we betalen het remgeld voor rolstoelen als ouders zich dat moeilijk kunnen veroorloven of we helpen andere verenigingen met goede doelen.’ 

Hoe komen jullie aan die centen?  

Moens: ‘Op verschillende manieren. We maken en verkopen elk jaar rond begin december een kalender met mooie foto’s. Dit jaar organiseerden we een wafelactie. Andere motorclubs zamelen soms ook geld in via evenementen die ze op poten zetten. En dan is er ook nog onze Bikers for Children Day.’ 

Wat mogen we verwachten van deze zesde editie?  

Moens: ‘Je vindt ons dorp op de parking aan de Folletlaan, tegenover het gemeentehuis. Daar verzamelen niet alleen onze leden, maar ook honderden andere motards. Ook voor hen is er animatie zoals een ‘slowmotionride’ waarbij je zo traag mogelijk moet rijden zonder een voet aan de grond te zetten en een korte gezamenlijke rit van 50 km onder politiebegeleiding. Voor de meer dan duizend bezoekers zijn er springkastelen, een mechanische stier, grime en livemuziek. Kinderen kunnen die dag niet meerijden, maar foto’s nemen terwijl ze op de moto’s zitten kan wel. Elk jaar worden er sowieso 50 kinderen met een beperking die in tehuizen verblijven als vip uitgenodigd.’ 

Op de rug van de vest van de Bikers for Children prijkt een embleem: een mandala, met een kleurrijke cirkelvormige tekening.  

Moens: ‘De zwarte cirkel in het midden staat voor pijn en verdriet. De witte hand van de volwassene neemt de kinderhand vast om het kind naar de zon te trekken, en die zon is een glimlach. Ook de kleuren van de kinderen rond de zwarte cirkel hebben allemaal een betekenis. Blauw staat voor autisme, groen voor nierziekten, roze voor kanker, rood voor hartziekten of aids. Alle kleuren samen symboliseren het syndroom van Down.’ 

Hoe komen jullie eigenlijk bij al die kinderen en projecten terecht?  

Moens: ‘We krijgen mails of we zien zelf projecten op Facebook. Die bespreken we met de raad van bestuur. Gisteren kregen we bijvoorbeeld het bericht van een man van wie de zoon al vijftien jaar in een rolstoel zit. Zo iemand willen we zeker een plezier doen. We willen ook graag echt contact met de kinderen in plaats van alleen maar geld te geven. Het menselijke contact vinden we belangrijk. En als de kinderen en de ouders het willen, onderhouden we dat contact ook. Meer en meer ouders worden zelfs lid van de vereniging.’ 

Kortom, deze motorrijders zijn bij iedereen geliefd.  

Moens: ‘Het imago van bikers is niet altijd positief. Het zijn vaak stoere mensen met tattoos en baarden. Maar de kinderen zijn niet bang en komen gewoon op ons af. Toen we voor onze fotokalender een fotosessie deden met kinderen met het syndroom van Down in Thurn & Taxis zetten de ouders eerst een stapje achteruit toen ze ons zagen, terwijl de kinderen meteen naar ons toeliepen en ons niet meer loslieten. Eén kind heeft me zelfs gevraagd om peter te worden en dat gaat binnenkort gebeuren. Het is maar één van de schitterende dingen die ons team van die kinderen terugkrijgt.’ 

Tekst: Michaël Bellon 
Foto: Tine De Wilde 
Uit: zandloper oktober 2019